Troepweekend 2: Blinddoeken, buddyparen en een etensveiling

tw2 w1 3P1160221De tweede ronde troepweekenden is begonnen! Dit weekend hebben onder andere de Worstenbroodjes, Appelflappen en Roze Koeken hun tweede troepweekend. Het lijkt bij alle troepen wel alsof de jeugddeelnemers en de troepstaf elkaar al jaren kennen en… alsof ze elkaar jaren niet gezien hebben. De sfeer is met een super en natuurlijk is er weinig tijd om stil te zitten: Bij de troepen gaat het dit weekend onder andere om de indeling van de buddyparen, patrouilles, kennismaking met de landen van Noord-Amerika en natuurlijk om elkaar nog beter te leren kennen.

Bij troep Worstenbrood is het weekend al goed begonnen: Ze hebben allemaal een donkerrode troeptrui aan, het ziet er super uit en… lekker warm, want in Terneuzen is het niet zo zonnig. Maar het weekend wordt nog beter: Ze krijgen te horen wat de buddyparen zijn. Om daarachter te komen, moeten ze wel samenwerkingsopdrachten doen, die uiteindelijk leiden tot de buddyparen. Bertrand moet Jonne, die geblinddoekt is, over een hindernisparcours coachen. “Hier!” roept hij, maar dat ziet Jonne natuurlijk niet… en ook de bank, de tafel en het zeil ziet hij niet aankomen, toch lukt het wel om de finish te bereiken. Bram pakt het handiger aan: Met zijn handen in zijn zakken geeft hij Nick aanwijzingen: “Steek je hand uit!” zegt hij tegen zijn geblinddoekte maatje, “Iets lager…, iets naar onderen…” en het werkt prima. Jasmijn gaat met haar aanwijzingen nog een stapje verder bij Iris: Ze maakt Iris wijs dat er een aantal prikkels zijn, waar ze onderdoor moet tijgeren. Die prikkels zijn er niet, maar toch Iris haar uiterste best om ze te ontwijken.

Bij de andere spelletjes kunnen de deelnemers elkaar wel gewoon zien, bijvoorbeeld bij de ‘lach-contest’: Twee deelnemers staan tegenover elkaar en moeten elkaar aan het lachen krijgen. Bas verliest, maar hij vindt dat best logisch: “Jouw gezicht is echt zo lachwekkend!” roept hij tegen zijn maatje. Ashley en Jonne zijn ondertussen bezig met een andere opdracht: Ze moeten een broodje smeren en in een broodzakje stoppen, maar ze mogen hun handen niet gebruiken! Met hun polsen lukt het aardig, ook het zakje open maken gaat goed. “Bijna!” roept Ashley en gelukkig glijdt het broodje het zakje in. Jonne mompelt nog “Moet er nog een knoopje op?”, maar dat vindt Ashley niet nodig.

Natuurlijk wordt er al druk overlegd over de buddyparen. Lonneke weet het al bijna zeker, terwijl ze met de grote Stan Worstenbrood-knuffel in de kampvuurkuil zit. “Ik zal wel buddy zijn met mijn tweelingzus, lijkt me logisch!” glimlacht ze. Maar helemaal zeker weet ze het niet. Pas als blijkt dat ze bij de laatste opdracht allebei een kaartje krijgen met hetzelfde handgebaar erop, weten ze het echt: Ze zijn buddy’s! Ook Bertrand en Bas zijn buddy’s, ze zien het helemaal zitten… Het weekend is pas halverwege, gelukkig nog lang niet voorbij!

tw2 w1 2P1160253Bij de Appelflappen zijn de deelnemers op zaterdag bezig met een pittige tocht: Ze lopen een flink stuk in Maassluis en Vlaardingen. Onderweg kunnen ze geld verdienen bij de posten, maar ook met foto’s en ook als ze op het juiste moment op de juiste post aankomen. Jurre en Hugo komen zelfs te vroeg op hun post aan: Ze hebben de post Canada bij twee eskimo’s al gehad en zijn nu aangekomen bij de Verenigde Staten. Ze willen meteen aan de slag, maar… ze moeten even op een ander groepje wachten. Jurre is uitstekend voorbereid op de tocht: Natuurlijk zit zijn Dopper in zijn tas en ook een roze trui en… één sok. “Hoe komt die hier nou?” roept hij uit en Hugo vindt het niet zo opvallend: Hij heeft voor de zekerheid een spel speelkaarten bij zich. Toch is het nog even wachten op het andere groepje: “Wij gingen dwars door de berm!” lacht hij, “Dat was korter! Die shortcuts blijven we doen straks!”

Gelukkig zijn er andere deelnemers aangekomen en kan het spel beginnen. Ze moeten twee groepjes maken en aan beide kanten van een zeil, dat opgehangen is, moeten ze proberen om precies dezelfde voorwerpen op precies dezelfde plek neer te zetten. Da’s moeilijk, want ze kunnen elkaars speelveld niet zien. Gelukkig is communicatie geen probleem: “He gappies!” roepen Joëlle en Dena om de aandacht te trekken van Nick en Rick te krijgen. Het is een flinke discussie over blauwe knijpers, over liggende en staande chipszakken en over de bedrukking van een voetbal, maar… als de tijd om is, komen juryleden Arjen en Marc graag kijken. “Mag ik deze knijper nog verplaatsen?” vraagt Hugo snel. “Nee!” “Oké… dan doe ik het maar niet” zegt Hugo zonder problemen. Toch hebben ze niet zo veel geld verdiend bij deze post. Maar… geen zorgen, er komen nog meer posten en nog meer opdrachten. Snel gaan de groepjes weer op weg, het blijft een gezellige boel bij de Appelflappen.

tw2 w1P1160293Bij de Roze Koeken in Ter Aar barst iedereen nog van de energie, al hebben ze niet zo heel veel geslapen. Het lijkt even een rustig moment te zijn in het programma, maar ineens komt iemand op het idee om een wrikwedstrijd te doen met de lelievletten van de Scoutinggroep. Snel worden er wrikriemen uit de loods gehaald en kan de wedstrijd beginnen. Flink wat deelnemers springen op de boot en ze varen weg naar het startpunt van de race. Jasper en zijn vrienden blijven veilig aan de kant zitten, zij zijn de jury. Kim en Thom gaan tegen elkaar racen en het wrikken gaat ze goed af. Maar… Daan weet een snellere oplossing: Hij springt op de kant en sleurt de boot naar de finish. Zijn boot wint met afstand, maar of het helemaal eerlijk was?

Een paar jongens kunnen het niet laten om het water in te springen en lekker te gaan zwemmen en natuurlijk houden ze vol dat het water heerlijk is. Ze kunnen het niet laten om de boot met de meiden flink te laten wiebelen en de meiden weten een makkelijke oplossing: Ze kleden zich binnen snel om en zwemmen lekker mee. Toch is het snel tijd om weer om te kleden, want… er moet gekookt worden voor het avondeten.

Tijdens het middagspel hebben ze geld verzameld waarmee iedere ploeg eten kan kopen tijdens de veiling. Het is moeilijk om in te schatten hoeveel geld iets gaat opbrengen, maar de deelnemers zijn erg fanatiek: Ze willen een heerlijke wrap- of tortilla-maaltijd bij elkaar ‘kopen’. De tortillechips worden geveild voor $20, maar Pepijn biedt snel $1000 voor een krop sla! Siebe zwaait per ongeluk naar een vriend en biedt zo onbedoeld $800 voor een zakje tomaten, die hij helemaal niet wil hebben. Esmee staat bovenop de tafel en biedt op alles, ook $60 voor een potje doperwten, waar haar groepje echt niet blij mee is. Coen beheert het geld van zijn ploeg niet en kan alleen uitbrengen ‘I want on-jon…’ . Bij Pepijn begint het een flinke berg eten te worden, die hij in zijn handen houdt. “Leg er maar bovenop!” lacht hij als er weer een nieuw product gekocht is, toch valt het niet mee om alles balanceren, helemaal als er ook nog een fles zoetzure saus bij komt.

Aan het eind van de veiling heeft iedere ploeg een prima verzameling ingrediënten en het koken kan beginnen. Het is een gezellige boel, iedereen snijdt, kookt, roert of bakt en even later kan het avondeten echt beginnen. Eet smakelijk, het wordt verder ook een topweekend in Ter Aar!

CMT zet weer mooie stappen

cmt apr18Toen de troepstaf na de troepstafdag onderweg naar huis was, bleef het contingent management team nog bij elkaar: Met veel nieuwe input van de fact finding trip naar Amerika en ook van het bezoek aan de Head of contingents meeting konden er weer flinke stappen gezet worden in de plannen. Natuurlijk duurt het nog een hele tijd voordat het contingent echt onderweg is naar Amerika, maar tot die tijd moet er nog veel gebeuren: Er moeten vliegdata bepaald worden, er moeten overnachtingsplekken voor de nareis geboekt worden, het programma voor de nareis moet bepaald worden en er moeten ook contingentsspullen naar Amerika vervoerd worden. Al deze acties leveren werk en nieuwe uitdagingen op voor alle teams binnen het CMT.

Na de troepstafdag was er ook tijd om na te genieten, om bij te praten en om lol te trappen. Op zondag zijn we als team weer verder gegroeid en alle teams kunnen nu weer aan de slag om nieuwe stappen te zetten. En één ding is zeker: De World Scout Jamboree komt steeds dichterbij... 

Troepstafdag: "We hebben genoten van jullie!"

tsd3Vandaag vond in Leusden de troepstafdag plaats. Er was tijd om bij te praten, na te genieten en om de troepstaf voor te bereiden op het tweede troepweekend. De contingentsleiding is uiteraard trots op de troepstaf: "We hebben genoten van jullie en van jullie activiteiten!" En... de tijd vliegt: "Over 454 dagen staan we al aan de andere kant van de plas!" 

tsd2Tijdens deze dag werd de troepstaf ook bijgepraat over het bezoek van Marcel en Suzanne aan de Verenigde Staten en aan het jamboree-terrein: "De Amerikanen zijn al best ver, maar... alles kan nog veranderen!" glimlacht Suzanne. Toch is het mooi om de eerste ideeën over de World Scout Jamboree, over de reis en over de nareis te horen. Maar er ligt nog niets vast, alles wordt eerst goed uitgewerkt voordat er beslissingen worden genomen. Ook de kennismaking met het jamboree-terrein was bijzonder: "Alles is groot... en ver!" Het ziet er geweldig uit, maar de afstanden zijn flink. De verdere uitwerking komt uiteraard nog, er is nog genoeg tijd.

tsd1Het programma bestaat ook uit uitwisseling over het eerste troepweekend, over tips over diversiteit en hoe je daarmee om gaat en over het vormen van een nog betere troep. 's Middags is er tijd om andere kanten van Amerika te leren kennen: Een deel van de troepstaf maakt desserts voor na het avondeten, een deel maakt auto's om de Pinewood Derby na te spelen en een flinke ploeg gaat uit zijn dak bij het line dancen. Het is even wennen, maar wat is het leuk en verslavend om te doen! Ook het spel curling is best relaxt: Met gooistenen probeer je op een gladde plaat een soort jeu de boules te spelen. De troepstaf krijgt al snel ideeën hoe ze deze ervaringen om kunnen zetten in een programma voor een troepweekend. Vlak voor het eten gaat de troepstaf nog aan de slag met het Amerikaanse schoolsysteem. Via veel snelle spelletjes bereiken ze al snel het highschool-niveau en na een pittige test kunnen ze zelfs op de universiteit belanden!

Te snel is het al tijd om te eten... de Mexicaanse wraps smaken heerlijk, de toetjes vullen de laatste gaatjes op en daarna is het al tijd om af te sluiten. De troepstaf gaat naar huis met veel nieuwe ideeën voor het volgende troepkamp en voor een komend clusterkamp en wat was het heerlijk om zo samen bij te kletsen en te brainstormen. Een topdag dus!

 

 

 

 

 

Head of contingents meeting: Heel veel nieuws!

sbr aDe contingentsleiders Suzanne en Marcel waren de afgelopen dagen bij de Head of contingents meeting in West-Virginia en hebben ook het terrein bezocht, waar over ruim een jaar de World Scout Jamboree gehad. Ze kregen heel veel nieuwe informatie, leerden veel nieuwe mensen kennen en... keken hun ogen uit op het WSJ-terrein.

Het WSJ-terrein is 10 000 hectare groot en daar omheen ligt nog een flink nationaal park. Tijdens een bezoek aan het terrein bleek dat het er geweldig uitziet, maar natuurlijk wordt het nog veel beter met 40.000 scouts! Er waren tijdens deze HOC-dagen veel presentaties en gelukkig waren er op veel vragen al goede antwoorden. Er werd er ook meer duidelijk over de IST-jobtoewijzing, over de medische voorzieningen, over de registratie, over de tenten en over de materialen voor troepen en ga zo maar door.

De komende tijd wordt er nog veel meer duidelijk en we zullen deze informatie uiteraard op tijd met het contingent delen. Vandaag reizen Suzanne en Marcel weer terug naar Nederland, het contingent management team kan weer mooie stappen zetten in de verdere uitwerking van de plannen.