De jamboree mag nog heel lang duren, nog dagen, nog weken... Het voelt zo vertrouwd, zo gewoon. Buren uit alle landen van de wereld, overal positieve energie, overal gezelligheid. Iedereen mag altijd en overal meedoen, er is altijd wat te doen, er zijn uitdagingen genoeg... Maar als de zon weer onder gaat, komt er toch een 'de-tijd-gaat-sneller-dan-ik-wil'-gevoel boven. De WSJ duurt echt nog maar een paar dagen. Nog maar een paar dagen voor al die activiteiten die je nog graag wilt doen, al die badges die je nog wilt verzamelen, al die vrienden waarvan je nog geen Insta-adres hebt gevraagd...

Het mag nog langer duren: Met je karretje naar de supermarkt is best gezellig, je went aan weinig slaap, er is niets mis met een koude douche, die luidruchtige buren om half 5 's morgens zijn geen ramp en je hebt net de was gedaan: Je kan er weer even tegen! Ook het chloorsmaakje aan het water proef je niet meer, eieren en worstjes voor het ontbijt voelen al normaal en de warmte, de luchtvochtigheid en het stof... Je merkt het niet meer!

Toch hebben we echt nog maar een paar dagen om alles te doen en te regelen: Toch die zipline, toch nog bmx'en, toch op zoek naar de das van Mexico, snel nog naar Holland Hub, snel nog een eigen zwembad maken, snel nog bijkletsen met de buren uit Sri Lanka, heel snel nog naar de Trading post... 

Maar... na de WSJ is er nog veeeeel meer! We vertrekken na de WSJ met bussen naar Washington DC en dan begint de nareis. Ons avontuur is nog lang niet voorbij, gelukkig niet! Morgen vroeg weer opstaan en snel dingen gaan doen! We genieten nog even, we genieten van iedere minuut, van ieder contact, van ieder avontuur, van iedere activiteit!