Troepweekend 2: Soezen Airlines is klaar voor vertrek

soesP1160684Dit weekend hebben o.a. de Rookworsten, Kruidnoten, Nonnevotten en de Soezen hun tweede troepweekend. De jeugddeelnemers van de Soezen hebben allemaal een vliegticket ontvangen voor een vlucht met Soezen Airlines vanaf Alkmaar Airport. De reis kan beginnen!

Als de deelnemers door het toegangshek komen, kunnen ze meteen in de rij gaan staan voor het inchecken. Snel zoeken ze hun paspoort op, plukken hun ticket uit hun tas en doen alsof ze bijna geen bagage bij zich hebben… Marit giechelt bij het inchecken: “Ik ben mijn ticket vergeten…”. Mathéo is beter voorbereid. Het paspoort heeft hij al in zijn hand en ook zijn ticket heeft hij snel gevonden. “Ik ben wel een beetje veranderd” mompelt hij als de mevrouw bij de incheck-balie controleert of hij echt wel de persoon op zijn paspoortfoto is. Maar… met één check-in is de controle nog niet voorbij. De bagage wordt gewogen, de handbagage wordt gecheckt en iedereen moet door het controlepoortje.

soesP1160701Mathéo maakt zich geen zorgen: Hij heeft zelf zijn tas ingepakt, dus hij weet precies wat hij bij zich heeft. Denkt hij… Totdat de douanier vals geld vindt en ook nog sporen van drugs! Dan raakt Mathéo toch een beetje van slag: “Dat heb ik er niet ingestopt!” roept hij verbaasd, maar toch moet zijn hele tas gecontroleerd worden. “Ik heb wel een klein bijltje bij me…” zegt hij eerlijk, maar dat is geen probleem. Gelukkig vindt de douane verder niets bijzonders… of zou Mathéo erin geluisd zijn?

Sebastiaan maakt zich in de rij ook geen zorgen: “Het is gewoon een Scoutingluchthaven en… ik ben eigenlijk illegaal!” lacht hij en hij is snel door de checks heen. Ook Manuel laat zonder problemen zijn bagage wegen: 10 kilo! Ook bij de handbagage-check heeft hij niets te verbergen: Zijn broekzakken zijn al leeg en hij heeft alleen een camera bij zich. De laatste drie deelnemers rollen iets minder snel door de controles: Stijne en Merel missen bijna hun vlucht, maar rennen snel naar de bagage-check. “12,5 kilo?!” roept de douanier, “Jullie gaan maar twee nachten weg toch?” Maar Merel laat zich niet uit het veld slaan: “Dat is van ons samen, hoor!” en snel kunnen ze naar het controlepoortje. Zij moet wel even gefouilleerd worden, maar het probleem is snel opgelost. Bij Morris kost het wat meer moeite: Bij hem blijft het poortje maar piepen… en zijn broekzakken zijn echt leeg en zijn riem is ook al af. “Ow… het is je veiligheidsspeld!” mompelt de douanier en zo is de hele troep compleet en is er voor iedereen een plekje in het vliegtuig.

soesP1160749Ook in het vliegtuig is alles prima geregeld, inclusief veiligheidsinstructie. De deelnemers zoeken even naar de stoelriemen, zoeken naar hun tafeltje dat ze op moeten klappen en nog niet alle telefoons staan op vliegtuigstand. Als de crew aankondigt dat de verlichting gedimd gaat worden, worden sommige deelnemers wat onzeker. “Ik kan niet bij mijn leeslampje, ik ben te klein!” roept Mathéo in gespeelde paniek. Ineens komt er veel rook de cabine binnen en mompelt de piloot dat er helaas een noodlanding gemaakt moet worden. Iedereen komt zonder kleerscheuren uit het vliegtuig en ze bereiken hun eindbestemming niet. Maar… het troepweekend is nu wel echt begonnen en na een samenwerkingsspel is het tijd om de tenten op te zetten. Dit belooft een prima troepweekend te worden!

Troepweekend 2: Ballonnen knallen en archery attack

apeld3Voor de troepen Speculazen, Bitterballen, Poffertjes, Dropjes en Kletskoppen is het dit weekend tijd voor hun tweede troepweekend. Kamperen is met zulk lekker weer geen probleem en het is voor de jeugddeelnemers en troepstaf super om elkaar weer te zien, bij te praten en de volgende stappen te zetten richting de World Scout Jamboree in Amerika.

Bij de Speculazen in Veenendaal is de zaterdag al vroeg begonnen. “We werden al om half zeven wakker gemaakt!” mompelt Floris, terwijl de rest van zijn patrouille al plannen maakt voor de eerste Crazy 66-opdrachten, “Ik ben nog aan het wakker worden…” Zijn patrouille is al helemaal wakker en appt de eerste foto’s al door naar de troepstaf. “We hebben al 2 punten!” roept de PL als hij een reactie terug krijgt. Louise is ondertussen bezig met… rondjes draaien. De hele patrouille telt hardop mee als ze 66 rondjes probeert te draaien. “Hoeveel nog?” roept Louise, “23… 24… 25…” telt de troep mee. Ose gelooft niet dat de troepstaf echt mee telt als ze het filmpje bekijken, “We hadden kunnen smokkelen” glimlacht ze, maar ze komt pas met dit idee als Louise na 66 rondjes probeert stil te staan. De patrouille van Wouter is al snel op weg naar het centrum van Veenendaal om daar nog meer opdrachten te doen. Het lukt ze om onderweg een ballon te regelen, want ze moeten daar een opdracht mee doen: “We moeten hem opblazen tot hij knalt!” roept Wouter en hij besteedt dit klusje graag uit aan één van zijn patrouilleleden. “Ja… ik ben slim he, in Nederland noemen ze me ook wel Jesse Klaver. Maar in Amerika ben ik nog slimmer, dan ben ik Jesse Clever!” In het dorp gaat het snel me de opdrachten en de troepstaf heeft het druk met het bekijken van foto’s en filmpjes en met het versturen van nieuwe opdrachten. Het is bijzonder gezellig en de jeugddeelnemers zijn erg vindingrijk. In Amerika weten ze zich vast ook prima te redden!

apeld2Bij de Bitterballen in Apeldoorn is het programma ook in volle gang: De deelnemers kunnen boog schieten, krat stapelen, Kubb spelen, archery attack doen en buks schieten. Ze mogen zelf kiezen waar ze heen willen en gelukkig is er tijd genoeg om veel dingen te proberen. Maarten doet zijn best om bij het boog schieten de schietschijf te raken. Zijn patrouille roept hem val alles toe: “Beter mikken!”, “De pijl ligt niet goed!”, “Kijk uit!”, maar hij trekt zich er weinig van aan. En als zijn pijl bijna in de roos komt, wordt het toch wel stil, niemand heeft meer commentaar. Trots kijkt hij achterom, de rest moet nog maar bewijzen dat ze ook de roos weten te raken.

Ook bij het krat stapelen is het druk. Annelieke is met haar groepje aangekomen, maar niemand heeft nog de klimgordel aan. “Als niemand wil, wil ik wel…” zegt ze voorzichtig en al snel kan het stapelen beginnen. Gelukkig helpt iedereen met het aangeven van de kratten, maar het blijft een wiebelige boel. “Waarom wilde ik dit?” roept ze lachend, maar ondertussen zit ze wel al een paar meter boven de grond. Ze zit gelukkig goed vast en ze blijft midden in de lucht hangen als de stapel onder haar instort.

Floris en Stian spelen ondertussen een spelletje Kubb. De blokken staan een flink eind uit elkaar en het valt niet mee om ze om te gooien. “We gingen om half twee pas slapen!” roept Floris en hij gooit per ongeluk de koning te vroeg om, “Ik oefen voor het NK Kubb!” lacht hij, terwijl Stian een beetje slaperig voor zich uit staart.  “Ze gingen nog om twaalf uur voor me zingen…” legt Stian uit, “Ik ben jarig vandaag! Hij kan niet winnen van Floris, maar het wordt vast een prima dag voor hem.

apeld1Bij archery attack gaat het er ondertussen fanatiek aan toe. De deelnemers hebben en masker voor hun gezicht en rennen met pijlen en bogen rond om de andere deelnemers te raken. De pijlen kunnen weinig schade doen, maar je voelt het wel als het bolletje aan het eind van de pijl tegen je aan komt. Stijn komt lachend het veld uit: “Ik heb er eentje geraakt, omdat ik zei dat we teamleden waren… maar toen schoot ik hem in zijn rug!” Ook Twan gaat het goed af: “Ik heb er genoeg geraakt, maar ik ben nu geraakt door Luuk en hij wijst op de speler in een groen T-shirt, die al erg lang in het veld staat. Ook Floris probeert zich te redden, maar voor hem lijken de pijlen en de spelers van alle kanten te komen. “Dat is niet aardig!” roept hij als geraakt is, maar even later stuift hij weer het veld in: “Ik heb geen pijlen!” schreeuwt hij en dat is voor de andere spelers en buitenkans om op hem te mikken. Gelukkig lukt het om er snel vandoor te gaan.

Binnen staan er een aantal deelnemers in de rij voor het buks schieten. De afstand is flink en Dagmar vindt het tegenvallen. “Het is best moeilijk…” mompelt ze als ze weer bij haar vriendinnen gaat zitten. Fleur heeft goed opgelet en bij haar laatste schot lijkt ze het doel te raken. En inderdaad zit er een klein gaatje in het glazen bolletje te zitten. Best trots gaat ze zitten, “Er zat echt een gaatje in…” De jeugddeelnemers vermaken zich prima met al deze activiteiten, ook op de World Scout Jamboree zullen ze hun weg weten te vinden.

Troepweekend 2: Tenen likken en insecten eten

a1160426Dit weekend hebben onder andere de troep Kazen en de troep Bossche Bollen hun tweede troepweekend. Het is heerlijk weer, de sfeer is relaxt en natuurlijk staan er veel bijzondere activiteiten op het programma.

De jeugddeelnemers van de Kazen hebben prima geslapen in Pijnacker en da’s maar goed ook. De troepstaf daagt ze namelijk uit voor het spel Crazy 88: Ze moeten zo snel mogelijk zo veel mogelijk maffe opdrachten doen om zo Dollars te verdienen. Met die Dollars kunnen ze onderdelen voor hun vlotten kopen, die ze later die middag gaan bouwen. “Ik zwem wel!” roept één van de deelnemers, maar troepstaf Bart rondt rustig zijn verhaal af. Een paar patrouilles gaan meteen met de fiets op weg en Rens springt bij één van zijn maatjes achterop: “Mijn pa zei dat ik geen fiets nodig had…” mompelt hij. Leander snapt één opdracht nog niet: “Vertel een bakker de waarheid?” vraagt hij, maar Madelief weet meteen een oplossing: “Je gaat gewoon bij een bakker naar binnen en roept ‘Je brood stinkt!’ en dan ren je weer weg. Makkelijk toch?” Lachend vertrekken ze naar het centrum van Pijnacker. Maar de patrouille van Sjaak pakt het slimmer aan: Ze kunnen heel veel opdrachten gewoon op het kampterrein doen en verdienen zo heel snel veel geld. Sjaak regelt meteen de eerste opdracht: “Het Wilhelmus zingen is makkelijk… even netjes gaan staan, de grote mensen achteraan… je hand op je hart…” en al snel zingen ze uit volle borst, terwijl troepstaf Bart lachend zijn handen voor zijn oren houdt. Yannick is er best trots op: “Dit zijn wel volle punten toch?” en inderdaad levert de opdracht $20 op. “Doe een onderbroek op je hoofd tot de volgende opdracht…” leest Suus voor, “Wie wil dat doen?” Sjaak en Yannick willen allebei al opspringen om een onderbroek uit hun tas te halen, maar Sjaak is de snelste. “Ik heb betere momenten gehad…” mompelt hij door de beenpijp van zijn boxer heen, “Het ruikt wel een beetje vies…” Maar… het levert wel geld op!

aP1160433De opdrachtenlijst is lang en iedereen schiet van opdracht naar opdracht: Suus gaat met de patrouille los op “Baby baby” van Justin Bieber, Suus schrijft een naam op de buik van haar maatje en Lucas doet mee met alles en giechelt op de achtergrond. Zelfs bij de opdracht om je teen te likken is er een vrijwilliger. Yannick ploft in een stoel, trekt snel en schoen en sok uit en likt aan zijn grote teen. Helaas heeft de troepstaf dat moment net gemist, maar… Yannick likt gewoon nog een keer en nu levert het weer geld op. Als er voor geld aan de grond gelikt moet worden, is snel duidelijk dat Sjaak aan de beurt is. Hij trekt er een vies gezicht bij, likt aan de bosgrond, springt op en spuugt het meteen weer uit: Da’s echt zurig hier!” lacht hij en weer is er geld verdiend.

De rest van de middag stroomt het geld binnen en ook het vlotten bouwen is geen probleem. De deelnemers blijven elkaar uitdagen, verleggen samen grenzen en hebben het bijzonder gezellig.

aP1160455Ook bij de Bossche Bollen in Vinkel worden grenzen verlegd: Bij de lunch op zaterdag staat er niet alleen brood op het menu, maar ook sprinkhanen en wormen. Het is voor de deelnemers even wennen, maar bijna iedereen probeert ze toch even. Bart heeft het slim aangepakt: “Ik heb gewoon fruithagel gemengd met die gefrituurde wormen!” lacht hij. Zijn buurman ziet er meteen handel in: “Patentje aanvragen? Dan noemen we het Krekelslag!” Jordy heeft ondertussen een tosti gemaakt op het kampvuur, “Dit is echt een oppertosti… met alleen kaas!” glimlacht hij trots. Bas heeft een andere oplossing voor de wurmpjes. “Je moet er gewoon curry bij doen om het lekker te maken…” en hij denkt er zelfs over om een fles curry mee te nemen naar Amerika. Na de lunch is het tijd voor een groot fouragespel: De deelnemers beginnen allemaal als Afwasser, maar kunnen daarna ook Hostess, Souschef, Chef en Manager worden. Het doel is duidelijk: Punten verdienen, zodat je daarna de beste ingrediënten kan kopen voor het avondeten. Er zijn best veel regels, over zakjes met gekleurd water, die je moet verzamelen, over rangen en standen, over tikkers, over keukengerei… Het duizelt de deelnemers een beetje. De samenvatting van Rixt is wel duidelijk: “Het is een combinatie van een smokkelspel en Stratego en… ik geef jullie de spelregels mee, dan kan je het nog even bekijken!” En ze heeft gelijk: Ondanks het heerlijk warme weer gaan de deelnemers snel op zoek naar de gekleurde zakjes. Toch let niet iedereen op en ineens wordt de patrouille van Jelle bijna helemaal getikt. “Eh… moeten we nu niet wegrennen als we getikt worden?” mompelt hij nog, maar het kwaad is al geschied, ze zijn hun zakjes kwijt. Geen probleem, ze gaan gewoon op zoek naar nieuwe. Bij het upgraden naar een volgende rang is er wel een beetje discussie: “Zullen we Lucas naar 2 upgraden?” twijfelt Anne, maar zet toch door. En zo is Lucas ineens Hostess geworden en geen Afwasser meer. Het gaat goed met het verdienen van de punten en met het warme weer is iedereen aan het eind van de middag zeker toe aan een heerlijke Mexicaanse maaltijd uit de Dutch oven. Maar… eerst moeten de ingrediënten nog geveild worden. Het wordt zeker een lekkere avondmaaltijd en het blijft zeker gezellig in Vinkel.

Troepweekend 2: Blinddoeken, buddyparen en een etensveiling

tw2 w1 3P1160221De tweede ronde troepweekenden is begonnen! Dit weekend hebben onder andere de Worstenbroodjes, Appelflappen en Roze Koeken hun tweede troepweekend. Het lijkt bij alle troepen wel alsof de jeugddeelnemers en de troepstaf elkaar al jaren kennen en… alsof ze elkaar jaren niet gezien hebben. De sfeer is met een super en natuurlijk is er weinig tijd om stil te zitten: Bij de troepen gaat het dit weekend onder andere om de indeling van de buddyparen, patrouilles, kennismaking met de landen van Noord-Amerika en natuurlijk om elkaar nog beter te leren kennen.

Bij troep Worstenbrood is het weekend al goed begonnen: Ze hebben allemaal een donkerrode troeptrui aan, het ziet er super uit en… lekker warm, want in Terneuzen is het niet zo zonnig. Maar het weekend wordt nog beter: Ze krijgen te horen wat de buddyparen zijn. Om daarachter te komen, moeten ze wel samenwerkingsopdrachten doen, die uiteindelijk leiden tot de buddyparen. Bertrand moet Jonne, die geblinddoekt is, over een hindernisparcours coachen. “Hier!” roept hij, maar dat ziet Jonne natuurlijk niet… en ook de bank, de tafel en het zeil ziet hij niet aankomen, toch lukt het wel om de finish te bereiken. Bram pakt het handiger aan: Met zijn handen in zijn zakken geeft hij Nick aanwijzingen: “Steek je hand uit!” zegt hij tegen zijn geblinddoekte maatje, “Iets lager…, iets naar onderen…” en het werkt prima. Jasmijn gaat met haar aanwijzingen nog een stapje verder bij Iris: Ze maakt Iris wijs dat er een aantal prikkels zijn, waar ze onderdoor moet tijgeren. Die prikkels zijn er niet, maar toch Iris haar uiterste best om ze te ontwijken.

Bij de andere spelletjes kunnen de deelnemers elkaar wel gewoon zien, bijvoorbeeld bij de ‘lach-contest’: Twee deelnemers staan tegenover elkaar en moeten elkaar aan het lachen krijgen. Bas verliest, maar hij vindt dat best logisch: “Jouw gezicht is echt zo lachwekkend!” roept hij tegen zijn maatje. Ashley en Jonne zijn ondertussen bezig met een andere opdracht: Ze moeten een broodje smeren en in een broodzakje stoppen, maar ze mogen hun handen niet gebruiken! Met hun polsen lukt het aardig, ook het zakje open maken gaat goed. “Bijna!” roept Ashley en gelukkig glijdt het broodje het zakje in. Jonne mompelt nog “Moet er nog een knoopje op?”, maar dat vindt Ashley niet nodig.

Natuurlijk wordt er al druk overlegd over de buddyparen. Lonneke weet het al bijna zeker, terwijl ze met de grote Stan Worstenbrood-knuffel in de kampvuurkuil zit. “Ik zal wel buddy zijn met mijn tweelingzus, lijkt me logisch!” glimlacht ze. Maar helemaal zeker weet ze het niet. Pas als blijkt dat ze bij de laatste opdracht allebei een kaartje krijgen met hetzelfde handgebaar erop, weten ze het echt: Ze zijn buddy’s! Ook Bertrand en Bas zijn buddy’s, ze zien het helemaal zitten… Het weekend is pas halverwege, gelukkig nog lang niet voorbij!

tw2 w1 2P1160253Bij de Appelflappen zijn de deelnemers op zaterdag bezig met een pittige tocht: Ze lopen een flink stuk in Maassluis en Vlaardingen. Onderweg kunnen ze geld verdienen bij de posten, maar ook met foto’s en ook als ze op het juiste moment op de juiste post aankomen. Jurre en Hugo komen zelfs te vroeg op hun post aan: Ze hebben de post Canada bij twee eskimo’s al gehad en zijn nu aangekomen bij de Verenigde Staten. Ze willen meteen aan de slag, maar… ze moeten even op een ander groepje wachten. Jurre is uitstekend voorbereid op de tocht: Natuurlijk zit zijn Dopper in zijn tas en ook een roze trui en… één sok. “Hoe komt die hier nou?” roept hij uit en Hugo vindt het niet zo opvallend: Hij heeft voor de zekerheid een spel speelkaarten bij zich. Toch is het nog even wachten op het andere groepje: “Wij gingen dwars door de berm!” lacht hij, “Dat was korter! Die shortcuts blijven we doen straks!”

Gelukkig zijn er andere deelnemers aangekomen en kan het spel beginnen. Ze moeten twee groepjes maken en aan beide kanten van een zeil, dat opgehangen is, moeten ze proberen om precies dezelfde voorwerpen op precies dezelfde plek neer te zetten. Da’s moeilijk, want ze kunnen elkaars speelveld niet zien. Gelukkig is communicatie geen probleem: “He gappies!” roepen Joëlle en Dena om de aandacht te trekken van Nick en Rick te krijgen. Het is een flinke discussie over blauwe knijpers, over liggende en staande chipszakken en over de bedrukking van een voetbal, maar… als de tijd om is, komen juryleden Arjen en Marc graag kijken. “Mag ik deze knijper nog verplaatsen?” vraagt Hugo snel. “Nee!” “Oké… dan doe ik het maar niet” zegt Hugo zonder problemen. Toch hebben ze niet zo veel geld verdiend bij deze post. Maar… geen zorgen, er komen nog meer posten en nog meer opdrachten. Snel gaan de groepjes weer op weg, het blijft een gezellige boel bij de Appelflappen.

tw2 w1P1160293Bij de Roze Koeken in Ter Aar barst iedereen nog van de energie, al hebben ze niet zo heel veel geslapen. Het lijkt even een rustig moment te zijn in het programma, maar ineens komt iemand op het idee om een wrikwedstrijd te doen met de lelievletten van de Scoutinggroep. Snel worden er wrikriemen uit de loods gehaald en kan de wedstrijd beginnen. Flink wat deelnemers springen op de boot en ze varen weg naar het startpunt van de race. Jasper en zijn vrienden blijven veilig aan de kant zitten, zij zijn de jury. Kim en Thom gaan tegen elkaar racen en het wrikken gaat ze goed af. Maar… Daan weet een snellere oplossing: Hij springt op de kant en sleurt de boot naar de finish. Zijn boot wint met afstand, maar of het helemaal eerlijk was?

Een paar jongens kunnen het niet laten om het water in te springen en lekker te gaan zwemmen en natuurlijk houden ze vol dat het water heerlijk is. Ze kunnen het niet laten om de boot met de meiden flink te laten wiebelen en de meiden weten een makkelijke oplossing: Ze kleden zich binnen snel om en zwemmen lekker mee. Toch is het snel tijd om weer om te kleden, want… er moet gekookt worden voor het avondeten.

Tijdens het middagspel hebben ze geld verzameld waarmee iedere ploeg eten kan kopen tijdens de veiling. Het is moeilijk om in te schatten hoeveel geld iets gaat opbrengen, maar de deelnemers zijn erg fanatiek: Ze willen een heerlijke wrap- of tortilla-maaltijd bij elkaar ‘kopen’. De tortillechips worden geveild voor $20, maar Pepijn biedt snel $1000 voor een krop sla! Siebe zwaait per ongeluk naar een vriend en biedt zo onbedoeld $800 voor een zakje tomaten, die hij helemaal niet wil hebben. Esmee staat bovenop de tafel en biedt op alles, ook $60 voor een potje doperwten, waar haar groepje echt niet blij mee is. Coen beheert het geld van zijn ploeg niet en kan alleen uitbrengen ‘I want on-jon…’ . Bij Pepijn begint het een flinke berg eten te worden, die hij in zijn handen houdt. “Leg er maar bovenop!” lacht hij als er weer een nieuw product gekocht is, toch valt het niet mee om alles balanceren, helemaal als er ook nog een fles zoetzure saus bij komt.

Aan het eind van de veiling heeft iedere ploeg een prima verzameling ingrediënten en het koken kan beginnen. Het is een gezellige boel, iedereen snijdt, kookt, roert of bakt en even later kan het avondeten echt beginnen. Eet smakelijk, het wordt verder ook een topweekend in Ter Aar!