Rudziki’s!

Lieve rudziki,

Ons allereerste troepweekend was in Rhenen. We kwamen ’s avonds aan en we waren allemaal een beetje onwennig. Toen we binnenkwamen, werd eerst gecontroleerd of alle gegevens klopten. Daarna moesten we een button pakken met iemands naam erop en die persoon zoeken. Zo konden we alvast elkaars namen leren kennen.

Vervolgens maakten we een foto voor het smoelenboek en legden we onze spullen klaar. Daarna gingen we naar de vlaggenmast om het weekend officieel te openen met onze eigen vlag. Ook kregen we een eigen das in de kleuren groen en oranje, wat echt supergaaf was.

Daarna gingen we weer naar binnen voor het welbekende namenrondje. Vervolgens werden een paar basisregels uitgelegd en begonnen we met het eerste spel. Bij dit spel stond er iemand in het midden van de kring en die zei zijn of haar naam en iets wat hij of zij deed, bijvoorbeeld: “Ik ben Mirre en ik zit op school.” Als jij dat ook deed, moest je snel een andere plek zoeken. Dat zorgde voor veel chaos en was erg grappig.

Het tweede spel was speeddaten. In het begin was dat een beetje ongemakkelijk, maar uiteindelijk werd het heel gezellig en grappig. We hebben de avond afgesloten met een kampvuur en daarna durfden we allemaal te gaan slapen met een enigszins gerust hart, omdat de eerste kennismaking goed was.

Na een gezellige eerste avond en een korte nacht begon de volgende dag al vroeg. Om half vijf ’s ochtends werden we gewekt door de haan van de buurman die begon te kraaien. Helaas stopte hij pas rond zeven uur, maar daardoor was wel iedereen op tijd zijn bed uit voor het ontbijt. Na het ontbijt deden we een postenspel en aten we Poolse koekjes. Ook mochten we kleding passen die we tijdens de WSJ gaan dragen. Dat was echt superleuk om te doen.

Daarna was het tijd om te hiken. In eerste instantie niet ieders favoriete onderdeel vanwege het verdwalingsgevaar, maar met behulp van de app ging het redelijk goed. Na een paar uur lopen kwamen we allemaal aan bij de kerk van Rhenen. Dit moment moest natuurlijk worden vastgelegd met een mooie groepsfoto. Al is een foto natuurlijk nooit helemaal geslaagd als iedereen tegen de zon in moet kijken.

Daarna kon de Crazy 88 van start gaan. De eerste foto’s kwamen al snel binnen. Van alles kwam voorbij: snorretjes, ijsjes, het alfabet achterstevoren opzeggen, handstanden en nog veel meer. Inmiddels was het warm geworden en sommigen konden het niet laten om toch even het water in te gaan. Gelukkig kregen ze daar wel tien euro voor. Misschien niet helemaal een doordacht plan en ook niet het idee van de troepstafleden, maar het zorgde wel voor veel vermaak.

Eenmaal terug op het terrein waar we verbleven, mochten we allemaal een tak zoeken en slijpen. Die avond gingen we namelijk na het eten kaneelbroodjes maken. Die waren echt heel lekker, zolang je er niet te veel suikerstroop in deed.

Ondertussen gingen de eerste geruchten rond over wat het avondeten zou worden. Het werd een Poolse maaltijd met aardappelen, rookworst, groenten en een broodje.

Om in het Poolse thema te blijven, hebben we ook nog een dans gedaan. Na wat oefenen begon het ergens op te lijken. Het zag er erg vrolijk uit en doordat we rond moesten draaien, danste iedereen steeds met iemand anders. Zo leerden we iedereen ook steeds beter kennen.

Na het dansen mochten we broodjes bakken of een nachtspel spelen. Na drie rondes van het nachtspel haakten de meesten alweer af om gezellig bij het vuur te gaan zitten.

Zondagochtend werden we niet alleen gewekt door de haan, maar ook door iemands wekker. Alleen werd die persoon zelf er niet wakker van. Vandaag was alweer de laatste dag van ons eerste troepweekend. Gelukkig hadden we nog een hele dag om leuke dingen te doen.

Zo maakten we, geheel in thema, een vogelhuisje voor een roodborstje. Iedereen timmerde er vrolijk op los! Toen je daarmee klaar was, mocht je van oude stof een hele lange slinger maken voor ons kampterrein tijdens de WSJ.

Na het timmeren had iedereen honger. Gelukkig waren er genoeg knakworstjes en broodjes voor iedereen!

Na de lunch kwamen de eerste ouders binnen voor de ouderpresentatie. Na afloop van de presentatie volgde misschien wel het spannendste moment van het weekend: de buddy’s werden bekendgemaakt.

Daarna was het helaas tijd om afscheid van elkaar te nemen en ons te verheugen op onze troepdag!

-Mirre en Franca van troep Roodborst